aan de rand van het autovrije funenpark, waar architectuur en natuur samenvloeien, ligt een bijzondere parterrewoning die zich opent naar het groene hart van de stad – alsof het park haar achtertuin is. de woning maakt deel uit van de iconische sporenboog: een architectonisch gebaar dat zich sierlijk buigt langs het spoor dat amsterdam doorkruist. de driehoekige plattegrond volgt deze curve, wat zorgt voor een speelse maar heldere ruimte.

in het funenpark lijken gebouwen te zweven in het landschap. elk ontworpen door een andere architect, maar met een gedeelde liefde voor licht, lucht en rust. dat eilandenkarakter – losse volumes in het groen – vormde de inspiratie voor de verbouwing van deze 14 meter diepe woning.

alles werd gestript tot op het beton. centraal staat nu een vier meter lange keuken, licht verhoogd met twee ingetogen treden. dit keukeneiland vormt het hart van het huis: het verbindt het zitgedeelte aan de straatzijde met de eetruimte aan de parkzijde, en brengt logica waar eerst slechts doorgang was.

voor meer flexibiliteit is een glazen schuifwand ontworpen. volledig weg te schuiven in de kastenwand, maar altijd zichtbaar als grafisch lijnenspel. messing vormt een subtiele rode draad: terug te vinden in plint, kastdetails en overgangen. de badkamer ademt warmte dankzij oranje betonciré en een doorlopende ‘plint’ die bad en vloer met elkaar verbindt. en dan is er nog de verrassende alice-in-wonderland-wc, met goudvissenbehang en dambordtegels.

tot slot werd de garage omgevormd tot tweede kinderkamer. elk hoekje van dit huis wordt benut. een oase in de stad, waar elk gezinslid zijn plek heeft gevonden.